illusie

even was wat niet kon
je kwam gewoon voorbij
flinterdun maar scherp
als webben in de herfst

daar in het stadspark
door de lage zon getooid
met lange schaduwen
was je in levenden lijve

even in de glinstering
door het gebladerte heen
een glimlach om je mond
haast geamuseerd om mij

in zinsbegoocheling
ging mijn hand naar je toe
opdat ik je kon aanraken
of misschien zelfs strelen